Ríkisvaldið þarfnast hlýðni þess sem það kúgar

Margir, sem horfa með hryllingi upp á ríkisvaldið þenjast út, vita ekki hvernig á að endurheimta það sem ríkisvaldið hefur hrifsað til sín. Karl Marx laumaði þeirri hugsun í fólk að óstöðvandi útþensla ríkisvaldsins væri "óumflýjanleg" þróun, sem væri ekki einu sinni stjórnað af einstaklingum, heldur einhverju óskýru og hálfguðlegu fyrirbæri sem hann kallaði "framleiðsluöflin" (wiki). Til hvers að berjast gegn óumflýjanlegum endalokum siðmenningarinnar eins og við þekkjum hana, og grárri auðn sósíalismans sem tekur við henni? Þróunin er óumflýjanleg! Lokaðu bara augunum og bíddu dómsdags sósíalismans.

En auðvitað er goðafræði Karl Marx ekki raunveruleg, frekar en sú goðafræði sem segir að á toppi Ólympíufjalls í Grikklandi sitji hálfnaktir guðir og skipti sér af málefnum mannanna. Samfélagið er samansafn einstaklinga, og þessir einstaklingar eru með hugmyndir, markmið og hugsanir. Viðhorf almennings hefur úrslitaáhrif á það hversu mikið ofbeldi ríkisvaldið getur leyft sér að beita þá. Þeir sem stjórna ríkisvaldinu eru bara lítið brot af samfélaginu öllu. Minnihlutinn getur ekki stjórnað meirihlutanum nema meirihlutinn leggi sig flatan og leyfi holdmiklum hermönnum hins opinbera að labba yfir sig.

En hvernig tryggir ríkisvaldið að hlýðni borgaranna sé sem mest, og að þeir láti kúgun, rányrkju og ofbeldi yfir sig ganga? Þar koma fræðimennirnir, blaðamenn og aðrir "álitsgjafar" til sögunnar. Þeir fá hlýjan stað í jötu ríkisvaldsins og í staðinn boða þeir náð og miskunn og nauðsyn ríkisvaldsins. Blaðamenn verða "upplýsingafulltrúar" ráðherra ef þeir standa sig vel. Fræðimennirnir fá heilu "rannsóknarsetrin" til ráðstöfunar til að framleiða ríkisáróður ef þeir sanna hollustu sína. 

Baráttan gegn ríkisvaldinu hefst í hugum okkar sem ríkisvaldið kúgar og kremur. Um leið og hlýðni okkar og viðhorf snýst gegn ríkisofbeldinu verður erfiðara fyrir ríkisvaldið að valta yfir okkur. Um leið og við, meirihlutinn, gerum forréttindahlöðnum minnihlutanum erfitt fyrir að mergsjúga okkur og stjórna á smásmugulegan hátt, þá verður mun erfiðara að mergsjúga okkur og stjórna á smásmugulegan hátt.  

Ríkisvaldið þrífst á auðmýkt þeirra sem það kúgar. Ef sú auðmýkt breytist í virka andstöðu, bæði í orði og í verki, er engin hætta á öðru en að ríkisvaldið megi aftur verða að þjónustutæki almennings (sem mætti gjarnan leggja niður, enda óþarfi) í stað þess að vera kúgunartæki minnihlutans á meirihlutanum. 

Sósíalisminn vofir yfir Íslandi

Flestir alþingismenn eru sósíalistar. Það kemur því vonandi fæstum á óvart að þau lög sem Alþingi samþykkir eru flest þess eðlis að þau færa íslenskt samfélag og hagkerfi nær sósíalísku þjóðskipulagi. Í slíku skipulagi á ríkisvaldið næstum því allt, og það sem það á ekki ráðskast það með í gegnum lög, reglur og embættismannakerfi.

Margir sósíalistar halda því fram að þeir séu ekki sósíalistar í raun. Sumir þeirra kalla sig jafnaðarmenn og aðrir róttæklinga og enn aðrir jafnvel frjálslynda og til hægri. En látum verkin tala, ekki orðin. Sósíalismi þýðir ríkisyfirráð á auðlindum og framleiðslutækjum. Aðeins stigsmunur er á raunverulegu eignarhaldi ríkisins og smásmugulegum reglugerðum þess, sem segja hverjir mega gera hvað við hvaða eigur sínar. Ef full yfirráð yfir eigum eru ekki lengur hjá eigendum eignanna, heldur reglugerðararmi ríkisvaldins, þá er í raun ríkisvaldið við stjórnvölinn, og sósíalismi því við lýði.

Samfélagið í sósíalísku þjóðskipulagi skiptist í megindráttum tvo hópa; þá sem afla verðmætanna og þá sem neyta þeirra, og sífellt fjölgar í seinni hópnum þar til hagkerfið hrynur.

Helstu merki um hinn vaxandi sósíalisma eru höft á viðskiptum með peninga (gjaldeyrishöft), óbein þjóðnýting lífeyrissjóðanna í gegnum vaxandi lántökur hins opinbera hjá þeim, umsvifamikill fyrirtækjarekstur ríkisvaldsins, t.d. í gegnum bankana, afslappað viðhorf almennings og yfirvalda til þjóðnýtingar, t.d. á veiðiheimilidum og landareignum, og aukin spilling hjá hinu opinbera, sem verður sífellt erfiðara að leiða hjá sér.

Algjör óþarfi er að forðast að kalla hlutina sínum réttu nöfnum. Sósíalisminn er í sókn á Íslandi og lokaniðurstaða þeirrar sóknar er vel þekkt: Gjaldþrot allra og hagkerfi í rjúkandi rústum. Þeir sem óska sér einhvers annars eiga nú þegar að ganga í hóp þeirra sem berjast gegn sósíalismanum, ella mæta fyrirsjáanlegum afleiðingum.

 

Geir Ágústsson

 

Þessi grein birtist áður í Morgunblaðinu 25. apríl 2012 og er aðgengileg áskrifendum að vefútgáfu blaðsins hér. 

Ríkisvaldið er óréttlætanleg stofnun og óþarfi

Ég fyrirlít ríkisvaldið og lít á það sem ógn við frelsi, velferð og framþróun mannsins á öllum sviðum. Það dregur úr þrótti allra einstaklinga sem það hefur vald yfir, hamlar þeim í leitinni að hamingjunni og rænir þá af þeim verðmætum sem þeir afla í frjálsum viðskiptum og samskiptum. 

Ég er stundum spurður að því hvað ég vilji „í staðinn fyrir ríkið“ ef svo færi að það væri afnumið á morgun. Vil ég einhvers konar óformlegt ríkisvald þar sem fólk hittist og ræðir sín á milli um hvaða lög eiga að gilda í samskiptum og viðskiptum? Vil ég að deilur verði útkljáðar með vopnum í stað þess að vera vísað til dómstóla ríkisvaldsins? Vil ég að varnir gegn þjófum og ofbeldismönnum verði afmáðar? Vil ég að fátækir öryrkjar drepist úti á götu?

Svarið við öllum þessum spurningum er það sama: Ég vil að í stað ofbeldis og ríkisnauðgunar á samfélaginu komi frjálst samfélag frjálsra einstaklinga, og veit að í öllum tilvikum verða lausnirnar sem finnist í frelsinu betri en þær sem finnast í ríkiseinokun á lausnaleitinni.

Einu „lögin“ sem þurfa að gilda eru þau að fólk viðurkenni hinn óhjákvæmilega sjálfseignarrétt allra einstaklinga á eigin líkama og þar með eignarrétt einstaklinga á því sem þeir afla sér með vinnu og í frjálsum samningum, samskiptum og viðskiptum við aðra eignaeigendur (hvort sem það eru samningar um að skiptast á vinnu og fé, frjáls framlög til einhvers eða einhverra, eða eitthvað annað) [1]. 

Tvennt styður svo mína hörðu afstöðu gegn ríkisvaldinu.

Í fyrsta lagi er ég á móti ofbeldi og árásum á líkama og eigur. Það er ég bara, hvort sem slíkt ofbeldi eða þjófnaður gæti flokkast sem „hagkvæmur“ eða „nauðsynlegur fyrir heildina“ eða eitthvað annað – þetta eru réttlætisrökin gegn ríkisvaldinu. Ég er einfaldlega hugsjónamaður í andstöðu minni við ofbeldi og þjófnað. Ég geri engan greinarmun á ræningjanum sem situr fyrir gömlu konunni í myrku húsasundi, og embættismanninum sem rænir launþega af afrakstri vinnu þeirra. Skiptir engu hvort þjófurinn lofar að kaupa í matinn fyrir gömlu konuna fyrir ágóðann af þjófnaðinum eða ekki. Skiptir engu hvort embættismaðurinn lofar að nota ránsfenginn sinn til að kaupa allskyns tryggingar, menntun og malbik á vegina fyrir þann skattpínda eða ekki. 

Í öðru lagi er það alveg á hreinu að allt sem er gert í skjóli einokunar og lögbanns á samkeppni verður verra og dýrara en það sem er gert í samkeppnisumhverfi, þar sem allir með góðar hugmyndir geta prófað þær í samkeppni við aðra og þannig dottið niður á bestu lausnina – þetta eru nytjarökin gegn ríkisvaldinu [2]. Hver er munurinn á lélegri Trabant-framleiðslu Austur-Þýskalands kommúnismans, og lélegri framleiðslu íslenska ríkisins á löggæslu og dómskerfi? Hann er lítill. Bílar og löggæsla eru varningur og þjónusta. Ef framleiðsla varnings eða veiting þjónustu er sett í skjól ríkiseinokunar þá mun afleiðingin vera hærra verð og versnandi gæði. Ríkisvaldið mun hámarka kostnað og lágmarka þjónustu, rétt eins og einkaaðilar sem njóta einokunarréttinda í skjóli ríkisvaldsins.  

En ef ég vil að ríkisvaldið hætti að vera til, hvað vil ég þá „í staðinn“? Ég vil ekkert í staðinn. En ef mig langar að kaupa þjónustu einhvers til að verja eigur mínar fyrir þjófum eða mig fyrir ofbeldi, þá á ég að mega það. Og ef mig langar að kaupa heilbrigðistryggingu þá á ég að mega það. En ef mig langar í hvorugt, þá á það líka að vera í lagi. Og ef einhver sem selur heilbrigðistryggingu vill fá mig í viðskipti við sig, þá má hann reyna að sannfæra mig um að það sé góð hugmynd, sem það eflaust er, en ég vil sjá kaup og kjör áður en ég skrifa undir.

 

Ríkisvaldið er ekki til af nauðsyn. Það er til af því að á einhverjum tímapunkti í sögunni tókst hópi einstaklinga að ná völdum yfir öllum öðrum. Þeim völdum má ná til baka.

 

Ríkisvaldið er ekki hægt að temja eða binda niður, t.d. með stjórnarskrá [3]. Það þarf að víkja. Eitthvað ríkisvald verður alltaf á endanum að stóru ríkisvaldi. Ríkisvald undir stjórn hófsamra einstaklinga lendir alltaf á endanum í höndum stjórnlyndra einstaklinga. Ríkisvaldið er óvinurinn. Það er andstæða friðsamlegra samskipta og viðskipta. Það er stofnun ólík öllum öðrum - stofnun valds, ofbeldis, löglegs þjófnaðar og afskiptasemi.  

 

Geir Ágústsson 

 

Tilvísanir:

[1] The Idea of a Private Law Society, eftir Hans-Hermann Hoppe.

[2] Man, Economy and State, eftir Murray Rothbard (sjá sérstaklega kafla 19 fyrir niðurstöður hagfræðinnar á áhrifum hvers kyns ríkisafskipta).

[3] Anatomy of the State, eftir Murray Rothbard.

 

Frjálshyggjufélagið fagnar stofnun netlögreglu

Stjórn Frjálshyggjufélagsins lýsir yfir mikilli ánægju með fyrirhugaðar lagabreytingar sem fela meðal annars í sér stofnun netlögreglu á Íslandi. Lítill hópur einstaklinga, sem ráðherra handvelur ("[r]áðherra setur, að fenginni umsögn frá Persónuvernd, nánari fyrirmæli um starfsemi
CERT-ÍS í reglugerð ..."), fær loksins nauðsynlegt svigrúm til að fylgjast með og skipta sér af athöfnun Íslendinga á netinu. Tafir vegna málaflækja, dómsúrskurða og annarra hindrana á vegi réttvísinnar verður hrundið í burtu. Því ber að fagna.

Rök þeirra sem andmæla eru veik og halda ekki vatni. Glæpamenn geta ekki lengur nýtt sér netið til að samræma ólöglegar athafnir sínar. Þjófar, sem stela hugverkum og hreyfimyndum á netinu, mega óttast.

Þeir sem eru saklausir þurfa ekki að óttast eftirlit hins opinbera og óþarfi er að óttast að hið mikla eftirlitsvald sem hið opinbera fær í gegnum netlögregluna muni leiða til misnotkunar. Á Íslandi segir löng saga símahlerana sína sögu. Þær hafa alla tíð verið múlbundnar inn í lagaflækjur og dómsúrskurði, en engu að síður hafa ásakanir um pólitískan ásetning á bak við þær heyrst víða [1|2|3]. Með því að afnema kvöð um dómsúrskurði af eftirliti með netinu er engin hætta á slíku, enda hafa opinberir starfsmenn fengið betri þjálfun nú en í fyrri tíð.

Stjórn Frjálshyggjufélagsins vonar að þessi ályktun verði sú seinasta sem hún sendir frá sér án fyrirfram vitneskju yfirvalda.

(Rétt er að taka fram að þessi færsla er háð. Frjálshyggjufélagið er að sjálfsögðu andsnúið auknu eftirliti ríkisins með borgurunum.)

Er ekki komið nóg af vinstristjórn í bili?

Sá sem þetta skrifar á erfitt með að skilja þá sem styðja ríkisstjórn Íslands, réttnefnd "versta ríkisstjórn Íslandssögunnar".

Þessi ríkisstjórn virðist vera upptekin af öllu nema því sem skiptir máli. Hagkerfið er ennþá að dragast saman, skuldir þess að vaxa og tækifærum fækkar. Þau tækifæri sem skjóta upp kollinum er kæfð í fæðingu, og það sem gengur vel er bundið inn í spennitreyju reglugerða og hækkandi skatta.

Enn mælist stuðningur við ríkisstjórnina. Hana styðja ennþá hörðustu stuðningsmenn ríkisstjórnarflokkanna, sem er alveg sama hvað verður um Ísland, bara á meðan Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn er haldið í kuldanum.

Stjórnarandstaðan er líka veik og í felum. Ef einhver þekkti bara til íslenskra stjórnmála í gegnum ummæli íslenskra þingmanna mundi viðkomandi sennilega trúa því af einlægni að á Íslandi væru bara vinstrimenn, og menn sem þegja. 

Fleiri og fleiri eru að gefast upp á vinstristjórninni, meira að segja fleiri og fleiri þingmenn stjórnarflokkanna. Þráinn varð vinstri-grænn, Ásmundur varð framsækinn. Lilja og Atli misstu litinn, og Guðmundur gerði Samfylkingarmaður í felulitum. Rótið er mikið. Ríkisstjórnin hangir saman á bláþræði valdagræðgi, og veit að hún verður kosin út í hafsauga í næstu kosningum, sama hvenær þær nú verða, og þær verða því haldnar eins seint og hægt er.

Hvað er verra en stjórnmálamaður án hugsjóna? Svarið gæti kannski verið: Stjórnmálamaður sem forðast eigin skoðanir.

Óviss um stuðninginn

Ríkið er vandamálið, ekki lausnin

Þegar ríkisvaldið ætlar sér að "leysa vandamálin", þá magnast þau upp og verða verri.

Því lengri tíma sem tekur fyrir ríkisvaldið að draga úr afskiptum sínum og "björgunaraðgerðum", þeim mun verra verður ástandið. 

Því miður eru stjórnmálamenn yfirleitt þeirrar gerðar að vera fólk "aðgerða", sem vill "gera eitthvað". Þeir geta því ekki hugsað sér að klippa á afskipti hins opinbera. Þvert á móti, þá vilja þeir yfirleitt að sjúklingurinn sem hagkerfið er orðið að fái stærri og stærri skammta af lyfinu sem gerði hann veikan.

Það er því undir almenningi komið að krefjast aðgerðaleysis stjórnmálamanna. Stundum er heppnin með almenningi, og æðsti valdsmaður ríkisins fær heilablóðfall og getur ekkert aðhafst, og fyrir vikið fær markaðurinn svigrúm til að leiðrétta sig. En þegar heppnin er ekki til staðar, þá þarf markvissari kröfu frá almenningi um að halda stjórnmálamönnum frá hagkerfinu sem þeir eyðilögðu og vilja nú eyðileggja enn meira með víðtækum sósíalisma.

Tillögur um skattalækkanir eru góðra gjalda verðar. Þeim þarf að fylgja tillögur um mikinn niðurskurð á umfangi og kostnaði hins opinbera. Skattar þurfa að lækka, en útgjöld ríkisins þurfa að lækka enn meira og svo mikið að svigrúm verði til að greiða niður skuldir hins opinbera hratt. 

En það er ekki nóg að taka kreditkortið af hinu opinbera. Afskipti þess af frjálsum viðskiptum og samskiptum þurfa líka að dragast saman. Markaður sem sér minni skattheimtu en aukið opinbert eftirlit er ekki frjálsari en sá sem borgar þunga skatta en fær að öðru leyti að leggja allt sitt undir dóm og eftirlit neytenda.  Þrællinn er ekki frjáls þótt hlekkirnir séu fluttir af hægri fæti hans og yfir á þann til vinstri.

Ef stjórnmálamenn vilja "leysa vandamálin", þá væri nærtækast fyrir þá að leggja til að frídögum þeirra verði fjölgað í 360 á ári. 

Skattarnir lækki

Gjaldeyrishöftin eru pólitísk brella

Samfylkingin vill hafa krónuna í höftum til að láta evruna líta þeim mun betur út. Gjaldeyrishöftin eru pólitísk brella sem er ætlað að kvelja Íslendinga til stuðnings við evruna.

Efnahagsleg rök fyrir höftunum eru ekki til staðar, nema að því leyti að ef menn vilja flótta frá efnahagslegum veruleikanum, þá eru höftin gott tæki til þess. Íslendingar þurftu að aðlaga sig að breyttum kaupmætti krónunnar árið 2001 þegar fastgengisstefnunni var sleppt. Þá tók krónan dýfu, allt innflutt hækkaði í verði, allt útflutt varð að miklu fleiri krónum en áður, og eftir tvö eða þrjú misseri hafði rykið sest.

Íslenska krónan hefði að öllu jöfnu átt að fá að taka út svipaða aðlögun eftir hrunið. En hún fékk það ekki. Það sem í upphafi var af mörgum talin vera efnahagsleg en jafnframt tímabundin nauðsyn varð að varanlegri pólitískri brellu og fullnægingarmeðali fyrir þá sem tilbiðja opinbera haftastefnu og ríkismiðstýringu.

Samfylkingarráðherrar munu halda áfram að tala krónuna niður og evruna upp á meðan fjölmiðlamenn halda áfram að reka hljóðnema upp að þeim, og þeir munu berjast hart fyrir því að haftastefnunni verði haldið áfram, sama hvað tautar og raular. Seðlabanki Íslands hefur að öllum líkindum fengið þau pólitísku fyrirmæli að viðhalda höftunum til a.m.k. ársins 2013 þegar Samfylkingin verður í seinasta lagi kosin út í hafsauga. Öllum árum er róið að því að sópa Íslandi sem lengst í átt að Brussel á meðan.

Þetta sáu margir fyrir, og þetta er að rætast. Höftin eru brella, og hafa markmið sem koma heilsu hins íslenska hagkerfis ekkert við.

Geir Ágústsson

Þessi grein birtist áður í Morgunblaðinu 12. október 2011 og er aðgengileg áskrifendum að vefútgáfu blaðsins hér.

Atlaga að frjálsu samfélagi

Atlagan að stjórnarskrárbundnum réttindum Íslendinga virðist engan endi ætla taka. Nú þegar hafa eignaréttindi tekið á sig stórkostlegt högg í gegnum skattkerfið. Frelsi til viðskipta er að miklu leyti háð því að skriffinnar hjá Seðlabanka Íslands heimili viðskiptin. Þeir sem stunda heiðarleg, en „svört“ viðskipti, eru eltir uppi af eftirlitsmönnum ríkisins og þeim stungið í steininn sem gera sig seka um að skiptast á vörum og þjónustu án þess að greiða hæsta virðisaukaskatt í heimi. Nú borgar sig ekki að ráða fólk til að þrífa, klippa hár og baka pizzur nema gera það „undir borðið“ og í fjarveru stighækkandi skattheimtu á launatekjur og atvinnurekstur. Venjulegt fólk er orðið að glæpamönnum.

Tillaga hins svokallaða stjórnlagaráðs að nýrri stjórnarskrá hefur það sem meginþema að gera öll réttindi Íslendinga að skotspóni löggjafans. Hægt er að afnema öll þeirra með einfaldri löggjöf, ef stjórnlagaklúbburinn fær sínu framgengt. Engin réttindi til að fá að vera í friði fyrir ríkisvaldinu verða óhult, og þau munu því öll verða skert til muna ef uppkast að nýrri stjórnarskrá verður lögfest.

Ríkisstjórnin sem nú situr tók við slæmu búi og gerir það verra með hverjum deginum sem líður. Gegnsæi í stjórnsýslunni hefur minnkað verulega. Einkavæðing fer fram í lokuðum bakherbergjum opinberra bygginga, og skal engan undra ef þar eru leyfðar reykingar, enda eru sumir jafnari en aðrir á Íslandi.

Ef ríkisstjórnin situr út kjörtímabilið er óhætt að gera ráð fyrir að af þeim 600 dögum sem eftir eru af því verði flestir þeirra nýttir til að herða tak ríkisvaldsins á íslensku samfélagi. Ef sagan er einhver vegvísir um framtíðina má svo sennilega gera ráð fyrir að það taki 6000 daga að vinda ofan af þeim sósíalisma sem tók 600 daga að koma á. Því fyrr sem ríkisstjórnin sem nú situr víkur, því betra.

Geir Ágústsson

Þessi grein birtist áður í Morgunblaðinu 14. september 2011 og er aðgengileg áskrifendum að vefútgáfu blaðsins hér.

Ríkið þarf að minnka, og nú er tíminn!

Niðursveifla í hagkerfi er gott tækifæri til að taka til í rekstri hins opinbera. Hinn ábyrgi stjórnmálamaður veit að hallarekstur á ríkissjóði er banvænn fyrir hagkerfið og skattgreiðendur. Hann sér tækifæri í minnkandi skattheimtu ríkisins - tækifæri til að taka til! Meira að segja stjórnmálamenn sem segja oft meira en þeir meina tala um að vinda ofan af ríkisrekstrinum. Það er gott.

Á Íslandi er fé skattgreiðenda í stórum stíl veitt í niðurgreiðslur og styrki til landbúnaðar. Á þessu hafa Íslendingar einfaldlega ekki efni. Það er því upplagt að nota tækifærið nú á krepputímum og skera þessar styrkjagreiðslur niður í núll.

Fordæmið er til staðar og finnst á Nýja-Sjálandi. Þar var, eins og er á Íslandi í dag, til kerfi umsvifamikilla styrkja og sértækrar aðstoðar til landúnaðarins. En svo kom kreppa, og menn gerðu sér grein fyrir að fjármögnun landbúnaðarstyrkja með opinberum lántökum var síður en svo af hinu góða.

Eða eins og segir á einum stað:

New Zealand was forced into the reform process by a clear sense of impending economic catastrophe. Simply put, it had to eliminate subsidies because it could no longer afford them.

Það skal tekið fram að það voru vinstrimenn sem afnámu styrkjagreiðslur til landbúnaðar á Nýja-Sjálandi, og þessu þorðu þeir því stuðningur við þá meðal bænda var hvort eð er lítill!

The reforms in New Zealand were undertaken by a left-wing government that had a thin rural constituency at best. It did not expect to lose political support, since there was only limited support extant for the Government in the rural sector in any case.

Á ekki eitthvað svipað við um á Íslandi í dag?

Bændur gerðu sér líka grein fyrir að niðurgreiðslur til þeirra væru eitraður kokkteill því þegar stjórnmálamenn "niðurgreiða", þá vilja þeir líka stjórna. Og bændur sáu líka að það er engum til bóta að reka ríkið með halla til að styrkja eina atvinnugrein, eða eins og segir á einum stað:

[Farming leaders] reasoned that a key cause of inflation was the budget deficits required to fund farm subsidies (among other programs), so that more subsidies only made the problem worse. 

Lexían ætti að vera skýr: Íslendingar hafa ekki efni á því að niðurgreiða landbúnað. Þeir eiga því að hætta því. Nú er tækifærið fyrir stjórnmálamenn sem óttast um atkvæði sín og láta hugsjónir stjórnast af skoðanakönnunum, því það er sennilega meiri skilningur fyrir því nú en oft áður að ríkið þurfi að skreppa töluvert saman ef íslenska hagkerfið á að eiga sér viðreisnar von.

Velferðarríki andskotans

Þegar ríkisstjórn vinstriflokkanna tók við stjórnartaumum hét hún því að starfa í anda „norrænna velferðarstjórna”. Þetta var snjallt orðalag. Flestir Íslendingar tengja Norðurlöndin við öflugt velferðarkerfi og sambland af háum sköttum og háum endurgreiðslum í formi allskyns bóta. Það var því viðbúið að ríkisstjórnin hækkaði alla skatta og fyndi upp á nýjum álögum til að fjármagna stækkandi velferðarkerfi.

Hin íslenska vinstristjórn reyndist samt vera kaþólskari en páfinn þegar kemur að norrænni velferð. Á meðan Norðurlöndin reyna að takast á við halla í fjármálum hins opinbera og lækka skatta, sérstaklega á launafólk, stefna Íslendingar í hina áttina. Nú er svo komið að skattarnir á Íslandi eru svipaðir og þar sem þeir eru hæstir á Norðurlöndunum, en á sama tíma hefur velferðarkerfinu verið fórnað á kostnað allskyns gæluverkefna ríkisstjórnarflokkanna sem bæði auka hallann á fjárlögum og eyðileggja verðmætasköpun í landinu. Hér má nefna óþörf útgjöld eins og hið kolólöglega stjórnlagaráð, ESB-umsókn og pólitísk réttarhöld. Og það er komið í veg fyrir atvinnuuppbyggingu með stöðvun stórra framkvæmda í nafni umhverfisverndar, gjaldeyrishöftum til að láta evruna líta betur út, þjóðnýtingu veiðiheimilda, og lengi má telja.

Hið íslenska vinstri er miklu lengra til vinstri en gengur og gerist á hinum Norðurlöndunum. Hinn norræni jafnaðarmaður vill að breytingar eigi sér stað í smáum skömmtum á löngum tíma, til að trufla ekki verðmætasköpun og starfsemi hagkerfisins. Hinn íslenski jafnaðarmaður er tilbúinn að varpa fyrir róða öllu því sem virkar á meðan hann er við völd því hann veit að íslenskir kjósendur munu aldrei endurnýja umboð hans.

Íslendingar hafa nú vonandi lært sína lexíu og greiða vonandi aldrei aftur fyrir aðgengi vinstriflokkanna að ríkisstjórn. Flokkar jafnaðarmanna og sósíalista í Skandinavíu hafa fyrir löngu hafnað þeirri ofurtrú á ríkið sem var við lýði fyrir um þrjátíu til fjörutíu árum. Íslenskir „skoðanabræður” þeirra stefna í þveröfuga átt. Þeir vilja skattpína almenning í drep, en láta hjá líða að veita almenningi þjónustu í staðinn. Þetta þjóðskipulag er réttnefnt velferðarríki andskotans.

Geir Ágústsson

Þessi grein birtist áður í Morgunblaðinu 13. júlí 2011 (tengill á grein fyrir áskrifendur að vefútgáfu Morgunblaðsins: HÉR).